Het verhaal van Elton Mpando uit Chipinge
Ik ben geboren op 21 september 1991 in Chipinge. Ik ben wees en een van de hiv-positieve patiënten die steun krijgen via de verschillende programma’s van Dokters van de Wereld in het Chipinge district. Ik kwam voor het eerst in aanraking met Dokters van de Wereld toen ik in de brugklas zat.
Ik werd geselecteerd voor onderwijsondersteuning door een groep vrouwen die ons bezocht. Ik kende die vrouwen niet, maar je kon ze herkennen aan hun T-shirts: deze hadden een logo van Dokters van de Wereld en teksten over hiv en aids en over zorg voor zieken, weeskinderen en kwetsbare kinderen. De medewerkers van de organisatie bekeken de situatie waarin ik verkeerde en binnen korte tijd betaalden ze het achterstallige schoolgeld en kon ik weer naar school. Ze beloofden me te sponsoren tot en met de eindexamenklas. De hele periode dat ik op school zat verzorgden ze schoolmateriaal, zoals schriften, pennen, potloden, linialen en andere dingen.
In de derde klas kreeg ik van Dokters van de Wereld een schooluniform. Hier was ik heel blij mee, want mijn uniform was in flarden en zonder uniform vond ik het moeilijk om met andere kinderen om te gaan.
Op school was een club van Dokters van de Wereld voor weeskinderen en kwetsbare kinderen, waar ik lotgenootjes ontmoette en we ervaringen uit konden wisselen. Ik werd lid van deze Youth Friendly Corner Club. Elke donderdag om 2 uur ’s middags kwamen we bij elkaar en deden groepsspelletjes en wisselden ervaringen uit, waarbij vooral hiv en aids aan de orde kwamen. Zo leerde ik elke bijeenkomst meer over die problematiek. Op een van die donderdagen nam ik deel aan een sessie die voor mij erg beladen was. Ik was al heel lang ziek en een paar dagen niet naar school geweest; ik had symptomen van hiv/aids. Na die sessie liet ik een hiv-test afnemen, omdat ik had gemerkt dat ik huiduitslag had, dat mijn lichaam verzwakt was en ik ’s nachts moest zweten. Ik liet dus een hiv-test doen en het resultaat was positief. Hoewel ik vervolgens professionele hulp kreeg kon ik die uitslag niet verwerken. Het leek het einde van de wereld voor me. Ik vroeg me af hoe de andere kinderen op school met me om zouden gaan.
Met de professionele hulpverlening en aanmoediging van een aantal medewerkers van Dokters van de Wereld kon ik mijn situatie langzamerhand accepteren; ik had voorlichting nodig over een ART-behandeling. Na vijf counseling-sessies kon ik met de ART-behandeling beginnen. Ik had er moeite mee om elke dag twee pillen te moeten slikken om te overleven. Vooral de eerste drie maanden waren moeilijk, maar ik kreeg steeds ondersteuning van het team van Dokters van de Wereld. Ze kwamen me regelmatig thuis bezoeken en lichtten me voor over een positieve levenshouding en medicijngebruik. Door de medicijnen voel ik me nu sterk en normaal en kan ik alles doen; ook besef ik dat hiv-positief zijn niet het einde van je leven is, dat je langer kunt leven dan je misschien dacht. Ik wil Dokters van de Wereld bedanken dat ze mij nieuw leven hebben gegeven op het moment dat ik mijn gezondheid het meest nodig had. Ik ben nu klaar met mij studie werktuigkunde aan de technische school en heb een baan in een van de garages in de stad. Ik ben blij dat ik bereikt heb wat ik misschien niet had kunnen bereiken.
Elton Mpando, januari 2010, Chipinge, Zimbabwe
Ik werd geselecteerd voor onderwijsondersteuning door een groep vrouwen die ons bezocht. Ik kende die vrouwen niet, maar je kon ze herkennen aan hun T-shirts: deze hadden een logo van Dokters van de Wereld en teksten over hiv en aids en over zorg voor zieken, weeskinderen en kwetsbare kinderen. De medewerkers van de organisatie bekeken de situatie waarin ik verkeerde en binnen korte tijd betaalden ze het achterstallige schoolgeld en kon ik weer naar school. Ze beloofden me te sponsoren tot en met de eindexamenklas. De hele periode dat ik op school zat verzorgden ze schoolmateriaal, zoals schriften, pennen, potloden, linialen en andere dingen.
In de derde klas kreeg ik van Dokters van de Wereld een schooluniform. Hier was ik heel blij mee, want mijn uniform was in flarden en zonder uniform vond ik het moeilijk om met andere kinderen om te gaan.
Op school was een club van Dokters van de Wereld voor weeskinderen en kwetsbare kinderen, waar ik lotgenootjes ontmoette en we ervaringen uit konden wisselen. Ik werd lid van deze Youth Friendly Corner Club. Elke donderdag om 2 uur ’s middags kwamen we bij elkaar en deden groepsspelletjes en wisselden ervaringen uit, waarbij vooral hiv en aids aan de orde kwamen. Zo leerde ik elke bijeenkomst meer over die problematiek. Op een van die donderdagen nam ik deel aan een sessie die voor mij erg beladen was. Ik was al heel lang ziek en een paar dagen niet naar school geweest; ik had symptomen van hiv/aids. Na die sessie liet ik een hiv-test afnemen, omdat ik had gemerkt dat ik huiduitslag had, dat mijn lichaam verzwakt was en ik ’s nachts moest zweten. Ik liet dus een hiv-test doen en het resultaat was positief. Hoewel ik vervolgens professionele hulp kreeg kon ik die uitslag niet verwerken. Het leek het einde van de wereld voor me. Ik vroeg me af hoe de andere kinderen op school met me om zouden gaan.
Met de professionele hulpverlening en aanmoediging van een aantal medewerkers van Dokters van de Wereld kon ik mijn situatie langzamerhand accepteren; ik had voorlichting nodig over een ART-behandeling. Na vijf counseling-sessies kon ik met de ART-behandeling beginnen. Ik had er moeite mee om elke dag twee pillen te moeten slikken om te overleven. Vooral de eerste drie maanden waren moeilijk, maar ik kreeg steeds ondersteuning van het team van Dokters van de Wereld. Ze kwamen me regelmatig thuis bezoeken en lichtten me voor over een positieve levenshouding en medicijngebruik. Door de medicijnen voel ik me nu sterk en normaal en kan ik alles doen; ook besef ik dat hiv-positief zijn niet het einde van je leven is, dat je langer kunt leven dan je misschien dacht. Ik wil Dokters van de Wereld bedanken dat ze mij nieuw leven hebben gegeven op het moment dat ik mijn gezondheid het meest nodig had. Ik ben nu klaar met mij studie werktuigkunde aan de technische school en heb een baan in een van de garages in de stad. Ik ben blij dat ik bereikt heb wat ik misschien niet had kunnen bereiken.
Elton Mpando, januari 2010, Chipinge, Zimbabwe
