Getuigenis Dr. Christopher Bulstrode in Haiti
"Wat op aarde zal ik kunnen doen wat hier van enig nut zal zijn? Chirurgie in de 3e wereld en in rampgebieden brengt altijd talloze problemen met zich mee. De omstandigheden zijn dusdanig dat je er normaal niet over zou peinzen te opereren. Maar de patiënten hebben geen keus: 'iets is beter dan niets…'.
Ik vraag me af of u wel eens een dag heeft meegemaakt die uw leven heeft veranderd. Nou, ik vermoed dat ik er zojuist een heb gehad. Dit was mijn eerste dag chirurgie in Haïti. Ik wil niet te veel in bloederige details treden, maar ik heb in heel mijn leven nog nooit zoiets gezien. Men zegt dat vorige week nóg erger was. Nou, ik kan zeggen dat ik blij ben dat ik dat niet heb gezien. Het terrein van het Universitair ziekenhuis in Port-au-Prince is uitgegroeid tot een tentenkamp. Elk van de tenten is een afdeling met twintig patiënten. De tenten staan verspreid in alle richtingen zo ver als het oog kan zien. Daar waar bomen zijn, liggen patiënten onder dekzeilen gespannen tussen de bomen. Dat gebied heet 'De Jungle' en is de grootste afdeling van allemaal.
Ik vraag me af of u wel eens een dag heeft meegemaakt die uw leven heeft veranderd. Nou, ik vermoed dat ik er zojuist een heb gehad. Dit was mijn eerste dag chirurgie in Haïti. Ik wil niet te veel in bloederige details treden, maar ik heb in heel mijn leven nog nooit zoiets gezien. Men zegt dat vorige week nóg erger was. Nou, ik kan zeggen dat ik blij ben dat ik dat niet heb gezien. Het terrein van het Universitair ziekenhuis in Port-au-Prince is uitgegroeid tot een tentenkamp. Elk van de tenten is een afdeling met twintig patiënten. De tenten staan verspreid in alle richtingen zo ver als het oog kan zien. Daar waar bomen zijn, liggen patiënten onder dekzeilen gespannen tussen de bomen. Dat gebied heet 'De Jungle' en is de grootste afdeling van allemaal.
Er zijn twee artsen, veertig bedden, en enkele Haïtiaanse verpleegkundigen. Ik weet niet zeker waar de verpleegkundigen vandaan kwamen want dit is rampgebied en net naast de deur naar 'de jungle' ligt een berg puin wat eens de Nursing School was. Het enorme gebouw is ingestort. Op de begane grond hadden de tweedejaars studenten een college. Op de eerste verdieping hadden alle derdejaars studenten een lezing. Er was geen enkele overlevende.
Ik heb er erg veel moeite mee.
Gisteren, hadden twee van ons vijfentwintig gevallen onder hun hoede, alle onder toezicht van één anesthesist die letterlijk tussen de tafels danste om patiënten in leven en slapend te houden. Over de verwondingen wil ik niet praten, ze zijn verschrikkelijk.
Een balletdanser van het Nationale Ballet heeft een been verloor. Ze is mooi en glimlacht een beetje, ik heb geprobeerd de rest van haar been te redden. Ik heb geen Röntgen-stralen. Ik moest gissen. Dit is een zeer belangrijke beslissing en ik probeer snel uit te werken wat het beste is om te doen. Als ik te weinig weg haal zou ze kunnen sterven aan gangreen, maar ik wil ook niet te veel amputeren. Ondertussen lopen artsen de afdeling na en vragen, hun hoofd om de deur stekend, of we nóg een amputatie kunnen doen of een geïnfecteerde wond kunnen behandelen ...
Toen ik in Afghanistan was, zag ik mensen moedige dingen doen. Ook zag ik ze die stap extra doen om werk te verrichten waarvoor ze niet aangesteld waren. Hier heb ik een nog hoger niveau van betrokkenheid gezien.
Iedereen in ons team werkt, denkt en anticipeer meet, tot het einde van hun kunnend. Iedereen geeft het beste van wat hij kan ...
We moeten stoppen als de avond valt en het donker wordt, maar als we de laatste patiënt van de dag hebben gehad, komen er nog twee grote leveringen binnen. De logostieke organisatie functioneert goed. Terwijl we werken als een heel team van logistiek medewerkers, is een team van mensen in Parijs, Madrid, Montreal en Londen dag en nacht ongemoeid bezig om de juiste benodigdheden zo snel mogelijk bij ons te krijgen. We hebben duizenden rollen verband gebruikt vandaag. Naarmate de dag eindigt, arriveren nieuwe vanuit de andere kant van de wereld. Dat is nou wat ik noem een organisatie.
Dr. Christopher Bulstrode, Oxford chirurg
Ik heb er erg veel moeite mee.
Gisteren, hadden twee van ons vijfentwintig gevallen onder hun hoede, alle onder toezicht van één anesthesist die letterlijk tussen de tafels danste om patiënten in leven en slapend te houden. Over de verwondingen wil ik niet praten, ze zijn verschrikkelijk.
Een balletdanser van het Nationale Ballet heeft een been verloor. Ze is mooi en glimlacht een beetje, ik heb geprobeerd de rest van haar been te redden. Ik heb geen Röntgen-stralen. Ik moest gissen. Dit is een zeer belangrijke beslissing en ik probeer snel uit te werken wat het beste is om te doen. Als ik te weinig weg haal zou ze kunnen sterven aan gangreen, maar ik wil ook niet te veel amputeren. Ondertussen lopen artsen de afdeling na en vragen, hun hoofd om de deur stekend, of we nóg een amputatie kunnen doen of een geïnfecteerde wond kunnen behandelen ...
Toen ik in Afghanistan was, zag ik mensen moedige dingen doen. Ook zag ik ze die stap extra doen om werk te verrichten waarvoor ze niet aangesteld waren. Hier heb ik een nog hoger niveau van betrokkenheid gezien.
Iedereen in ons team werkt, denkt en anticipeer meet, tot het einde van hun kunnend. Iedereen geeft het beste van wat hij kan ...
We moeten stoppen als de avond valt en het donker wordt, maar als we de laatste patiënt van de dag hebben gehad, komen er nog twee grote leveringen binnen. De logostieke organisatie functioneert goed. Terwijl we werken als een heel team van logistiek medewerkers, is een team van mensen in Parijs, Madrid, Montreal en Londen dag en nacht ongemoeid bezig om de juiste benodigdheden zo snel mogelijk bij ons te krijgen. We hebben duizenden rollen verband gebruikt vandaag. Naarmate de dag eindigt, arriveren nieuwe vanuit de andere kant van de wereld. Dat is nou wat ik noem een organisatie.
Dr. Christopher Bulstrode, Oxford chirurg
