Getuigenis Dr. Christopher Bulstrode in Haiti

Honderden en honderden mensen lopen rond, praten, verkopen spullen, proberen hun kinderen te voeden, krijgen water en een meer bestendiger onderkomen voor de komende regen. Om de hoek is het ziekenhuis. De poorten worden bewaakt door Amerikaanse troepen. Deze móeten bewaakt worden. Zelfs op deze tijd in de ochtend is er een rij van honderden mensen wachtend op een behandeling, duwend om binnen gelaten te worden. Wij zetten de operationele tafels zo snel als we kunnen op. De Haïtiaanse artsen zullen voorlopig niet komen. Ze hebben nog geen vervoer om hen naar het ziekenhuis te brengen.
Mijn eerste taak is om de afdelingen langs te gaan en de patiënten te vinden die voor vandaag ingepland staan.
Op het verband van de patiënt schrijven we wanneer de volgende operatie gepland staat, omdat de aantekeningen van de patiënt die onder zijn of haar kussen worden bewaard, vaak nat, gescheurd en onbruikbaar zijn. Dus ik ga van been naar been, van arm naar arm om te zoeken naar het Dokters van de Wereld (Medecins du Monde) logo en de datum van vandaag.

Tegen de tijd dat ik terug ben met mijn lijst, hebben de Spaanse brandweermannen en -vrouwen ook patiënten gevonden die zijn toegevoegd aan de lijst. In het ziekenhuis zijn er nu tien tenten met in elk tussen de tien en twintig patiënten.
Dan is er de 'Jungle'. Dit is het ziekenhuis tuin, die is gevuld met oude bedden, onder tussen bomen opgehangen dekzeilen. Het zit er vol met patiënten die nergens anders een bed konden vinden. Het ziekenhuis probeert deze open afdeling te sluiten omdat het een beetje een vluchtelingenkamp is geworden voor die patiënten die geen huis hebben om naar toe te gaan. Maar zo snel als het terrein leeg is, komen er weer meer patiënten aan.
Ondertussen zijn vrachtwagens aangekomen bij de triage tent komend vanuit de buitenwijken in de bergen en beladen met nog meer patiënten die behandeld moeten worden.

Zodra de laatste patiënt geweest is, is het een uurtje werk om alles op te ruimen en klaar te zetten voor de volgende dag waarna we teruggebracht worden naar ons huis.
Gisteren werd het gebouw buiten de poorten met een grote graafmachine opgeruimd. Tientallen struinden door het puin om te redden wat er te redden viel. De stank was verschrikkelijk, als er lichamen tevoorschijn kwamen. Voor mij was het de gruwelijke gedachte dat dit mensen moeten zijn geweest die voor uren, dagen gevangen hebben gezeten, hopend op redding die nooit kwam.

De volgende fase voor Haïti: Reconstructie
Dit gaat echt moeilijk worden. Eigenlijk zou deze stad volledig met de grond gelijkgemaakt moeten worden en opnieuw gebouwd. De gebouwen die nog staan zijn meestal onveilig, terwijl de rest allemaal puin is. Maar als je dat doet, wie gaat de wederopbouw dan betalen? Dit land was al bankroet vóór de aardbeving. Het is nu ook dakloos."

Dr. Christopher Bulstrode, chirurg, Port-au-Prince, 4 februari 2010