Getuigenis Sandra Rude in Haiti
Op woensdag 20 januari 2010 werden we om 6 uur lokale tijd gewekt door een naschok van 6.1 op de schaal van Rigter Gelukkig viel de schade mee, het huis heeft het gehouden en er vielen slechts enkele licht gewonden (inclusief Olivier onze logistiek medewerker) in de rush van het verlaten van het huis van Didier. De schrik was groot maar de schade viel mee.
Met Philip en Christine blijf ik me bezig houden met het opzetten van mobiele klinieken. Overleg met lokale NGO's en Haïtianen is belangrijk om accurate informatie te verzamelen over de behoeften van de bevolking. Sommige wijken, die zwaar getroffen zijn door de aardbeving, hebben nog geen hulp ontvangen omdat ze vaak moeilijk te bereiken zijn. We hebben ook nog steeds geen volledig beeld van de toestand in alle wijken; Port-au-Prince is zeer breed en zeer steil.
Aanbevolen werd te beginnen bij het Health Center Portal Leogane. Het gebouw, met zijn structuur van ijzer en golfplaten dak is goed bestand tegen aardbevingen, maar is helemaal verlaten door de medische teams.
"Er waren slechts 10 slachtoffers op de 90 teamleden”, vertelt de directeur, “maar het personeel kan niet komen werken omdat ze te ver wonen en in Port-au-Prince is geen enkele vorm van vervoer mogelijk. Niets is georganiseerd."
Wij zijn dan ook verder gegaan met een bezoek aan een kamp voor daklozen in de wijk Sans Fil waar zich ongeveer 800 vluchtelingen bevinden. Het kamp is redelijk goed georganiseerd, er is eten en een binnenplaats, maar er zijn ook autowrakken die mensen ingenomen hebben. Er is een oude man met gebroken dijbeen, en een man van 32 jaar met ernstige verwondingen aan zijn rechterarm. We moeten hen evacueren naar het ziekenhuis. Philip en Christine beoordelen de behoeften van de bevolking (vooral verband en ontsmettingsmateriaal is nodig) en besloten om in de namiddag terug te keren.
Het meest urgent is de noodevacuatie voor de twee eerder genoemde mannen. De jongste kan lopen, maar de oudere man niet. We moeten hem op zijn matras in onze auto vervoeren, er is geen ambulance.
Mario, 32, de man die gewond is aan zijn arm, vertelt:
“Ik heb lang gewerkt op het Nationaal Paleis, maar in 2004 ben ik ontslagen. Tijdens de aardbeving sliep ik thuis in de wijk Sans Fil. Ik begreep niet meteen wat er gebeurde. Ik viel uit bed, een deel van mijn lichaam belandde onder het bed en dat is wat me gered heeft: het bed bleef heel en beschermde me. Op dat moment waren we met 11 personen in het gebouw. Vier van hen belandden onder het puin, zij zijn dood. De overlevenden werden om vier uur in de ochtend door hulpverleners bevrijd.
We weten niet wat te doen, waar te gaan. Ik heb alles verloren door de aardbeving, zelfs mijn papieren. Ik ben alles kwijt behalve mijn leven, dank aan God. Mijn vrouw en mijn 8 jaar oude dochter hebben het ook overleefd. Net als vele Haïtianen, verloor ook ik leden van mijn familie. Ik had vier neven in Leogane (een stad zwaar getroffen door de aardbeving op ongeveer dertig mijl van Port-au-Prince): ze zijn allemaal dood."
“Ik heb lang gewerkt op het Nationaal Paleis, maar in 2004 ben ik ontslagen. Tijdens de aardbeving sliep ik thuis in de wijk Sans Fil. Ik begreep niet meteen wat er gebeurde. Ik viel uit bed, een deel van mijn lichaam belandde onder het bed en dat is wat me gered heeft: het bed bleef heel en beschermde me. Op dat moment waren we met 11 personen in het gebouw. Vier van hen belandden onder het puin, zij zijn dood. De overlevenden werden om vier uur in de ochtend door hulpverleners bevrijd.
We weten niet wat te doen, waar te gaan. Ik heb alles verloren door de aardbeving, zelfs mijn papieren. Ik ben alles kwijt behalve mijn leven, dank aan God. Mijn vrouw en mijn 8 jaar oude dochter hebben het ook overleefd. Net als vele Haïtianen, verloor ook ik leden van mijn familie. Ik had vier neven in Leogane (een stad zwaar getroffen door de aardbeving op ongeveer dertig mijl van Port-au-Prince): ze zijn allemaal dood."
We nemen hen mee naar een mobiel ziekenhuis op het terrein van de Franse school die de aardbeving heeft doorstaan. Een zeer goed georganiseerd kamp, bewaakt door militairen. Maar wel al overvol...
De commandant zegt:
"We hebben gedurende twee dagen patiënten aan kunnen nemen en nu zitten we vol. De stroom patiënten blijft maar voortduren. We krijgen steeds meer te maken met hartinfarcten. Dit is zeker in verband te brengen met het trauma van de aardbeving”
Thierry Allafort Duverger, arts en oprichter van de vereniging Alima helpt mee in dit ziekenhuis. Hij voegt toe:
"Van de capaciteit van het ziekenhuis in Port-au-Prince is zeer weinig over. De meeste ziekenhuizen en gezondheidscentra werden vernietigd en die er nog staan zijn niet meer te gebruiken. Gisteren kregen we twee overlevenden die net uit het puin waren gehaald. Het is verbazingwekkend dat die mensen een week na de aardbeving nog steeds leven!
Hier komt echt alles voor, van een keizersnede tot aan amputatie. Er is een sterke mobilisatie vanuit de internationale gemeenschap, maar ook vanuit het maatschappelijk middenveld in Haïti. We moeten doorgaan met het vinden van financiële middelen, de behoeften zijn enorm. "
In de namiddag, vormen we twee groepen. Christine gaat s’ochtends terug naar het kamp Sans Fil voor een bezoek aan de Haïtiaanse artsen en verpleegkundigen (SOE, de kliniek waarmee wij samenwerken) voor de behandeling van de gewonden, terwijl Philip en Eva, een Haïtiaanse die bekend is bij SOE, zullen het kamp Carrefour Feuille onderzoeken in een wijk in de heuvels boven Port-au-Prince. Het gebied werd zwaar getroffen door de aardbeving, het is een echt horrorbeeld: de wijk is als een kaartenhuis in elkaar gestort. Puin ligt echt overal en de straten zijn onbegaanbaar. De bulldozers zijn verdwenen en overal hangt de geur van rottende lijken. Het vinden van dit vluchtelingenkamp zou onmogelijk zijn geweest zonder Eva. Het is gelegen op een heuvel achter de ingestorte gebouwen. Met canvas en plastic zeil is zo goed als mogelijk bescherming tegen zon en mogelijke regen gemaakt. Daar wonen ze, liggend op de vloer zonder voedsel, zonder water, en in betreurenswaardige onhygiënische omstandigheden zonder privacy. We moeten in het Creools uitleggen wat we doen, en waarom ik al die foto's neem om hun toestand in beeld te brengen. De uitleg ontspant de gezichten wat, en zoals altijd worden wij bedankt voor onze komst en de redding tot nu toe. Het probleem is dat we niet genoeg bij ons hebben om de mensen onmiddellijk te kunnen behandelen. We moeten de volgende ochtend terugkomen…Overal zien we dezelfde verwondingen en infecties. We arriveren te laat bij een jonge vrouw van 30 jaar wiens lijf volledig opgezet is door kneuzingen Zij is voor onze neus gestorven.... Iedereen is geschokt.
Terug op onze basis, zien we dat de nabeving schade heeft veroorzaakt. Enkele reeds beschadigde gebouwen zijn ingestort, waaronder het ziekenhuis Turgeau waarvan de voorgevel is ingestort. We zien nog steeds de bedden en stoelen in de kamers, als ware het een poppenhuis. Het beeld wordt nog erger als we denken aan het leven wat er binnen was vóór alles instortte. En we denken aan het aantal patiënten en medisch personeel daar beneden bekneld ...
Gedurende die tijd blijft het team van het algemeen ziekenhuis, onvermoeibaar werken: continue amputaties en fracturen.
Maryse, 41
"Ik dank God voor het mij laten behouden van mijn 15 jaar oude zoon. Hij nam een van 8, en ook die van 5, maar God zij dank heb ik er nog een! Mijn man heeft me uit het puin gered. "
Artsen en medisch studenten van SOE werken ondertussen door in de mobiele klinieken op het Champ de Mars. Veel wonden schoon te maken, maar ook geestelijke aandoeningen.
Navy Desmousseaux (directeur van Uramel, MdM meedewerker): "Veel mensen vragen ons hun bloeddruk te meten, maar waar ze in feite behoefte aan hebben is praten, ook als ze niets hebben, hebben ze iemand nodig die voor ze zorgt. "
Een ziekenhuisschip arriveerde vanuit de Verenigde Staten: zij zijn begonnen met het evacueren van de gewonden, alles onder toezicht van de soldaten die massaal naar het centrale ziekenhuis zijn gekomen.
Karen is vertrokken om te zien hoe de toestand is in Leogane, een stad 30 km van Port-au-Prince en sterk getroffen door de aardbeving (volgens de Haïtiaanse radio zou 90% ingestort zijn). Geen noodzaak voor ons om hier actie te ondernemen, er blijken al heel wat NGO’s te zijn.
David de logistiek medewerker kan niet geloven wat ik verteld heb over de vriendelijkheid van Haïtianen die we tegenkomen in de kampen. Hij is belast met het repatriëren van de lading in de MINUSTAH magazijnen vanwege plunderingen. MINUSTAH magazijnen Voedsel noch medische middelen kunnen uitgegeven worden. De veiligheidsdiensten van de Verenigde Naties (Peruanen) weren met behulp van traangas de plunderaars af.
Iedereen is moe, maar blijft op de been omdat de levensomstandigheden verbeteren: er was zelfs worst en koud bier, dat klinkt belachelijk, maar iedereen heeft dit zeer gewaardeerd. De sfeer onder ons is altijd top. Olivier Bernard heeft zich aangesloten bij ons, hij is al overspoeld met oproepen voor interviews.
"We hebben gedurende twee dagen patiënten aan kunnen nemen en nu zitten we vol. De stroom patiënten blijft maar voortduren. We krijgen steeds meer te maken met hartinfarcten. Dit is zeker in verband te brengen met het trauma van de aardbeving”
Thierry Allafort Duverger, arts en oprichter van de vereniging Alima helpt mee in dit ziekenhuis. Hij voegt toe:
"Van de capaciteit van het ziekenhuis in Port-au-Prince is zeer weinig over. De meeste ziekenhuizen en gezondheidscentra werden vernietigd en die er nog staan zijn niet meer te gebruiken. Gisteren kregen we twee overlevenden die net uit het puin waren gehaald. Het is verbazingwekkend dat die mensen een week na de aardbeving nog steeds leven!
Hier komt echt alles voor, van een keizersnede tot aan amputatie. Er is een sterke mobilisatie vanuit de internationale gemeenschap, maar ook vanuit het maatschappelijk middenveld in Haïti. We moeten doorgaan met het vinden van financiële middelen, de behoeften zijn enorm. "
In de namiddag, vormen we twee groepen. Christine gaat s’ochtends terug naar het kamp Sans Fil voor een bezoek aan de Haïtiaanse artsen en verpleegkundigen (SOE, de kliniek waarmee wij samenwerken) voor de behandeling van de gewonden, terwijl Philip en Eva, een Haïtiaanse die bekend is bij SOE, zullen het kamp Carrefour Feuille onderzoeken in een wijk in de heuvels boven Port-au-Prince. Het gebied werd zwaar getroffen door de aardbeving, het is een echt horrorbeeld: de wijk is als een kaartenhuis in elkaar gestort. Puin ligt echt overal en de straten zijn onbegaanbaar. De bulldozers zijn verdwenen en overal hangt de geur van rottende lijken. Het vinden van dit vluchtelingenkamp zou onmogelijk zijn geweest zonder Eva. Het is gelegen op een heuvel achter de ingestorte gebouwen. Met canvas en plastic zeil is zo goed als mogelijk bescherming tegen zon en mogelijke regen gemaakt. Daar wonen ze, liggend op de vloer zonder voedsel, zonder water, en in betreurenswaardige onhygiënische omstandigheden zonder privacy. We moeten in het Creools uitleggen wat we doen, en waarom ik al die foto's neem om hun toestand in beeld te brengen. De uitleg ontspant de gezichten wat, en zoals altijd worden wij bedankt voor onze komst en de redding tot nu toe. Het probleem is dat we niet genoeg bij ons hebben om de mensen onmiddellijk te kunnen behandelen. We moeten de volgende ochtend terugkomen…Overal zien we dezelfde verwondingen en infecties. We arriveren te laat bij een jonge vrouw van 30 jaar wiens lijf volledig opgezet is door kneuzingen Zij is voor onze neus gestorven.... Iedereen is geschokt.
Terug op onze basis, zien we dat de nabeving schade heeft veroorzaakt. Enkele reeds beschadigde gebouwen zijn ingestort, waaronder het ziekenhuis Turgeau waarvan de voorgevel is ingestort. We zien nog steeds de bedden en stoelen in de kamers, als ware het een poppenhuis. Het beeld wordt nog erger als we denken aan het leven wat er binnen was vóór alles instortte. En we denken aan het aantal patiënten en medisch personeel daar beneden bekneld ...
Gedurende die tijd blijft het team van het algemeen ziekenhuis, onvermoeibaar werken: continue amputaties en fracturen.
Maryse, 41
"Ik dank God voor het mij laten behouden van mijn 15 jaar oude zoon. Hij nam een van 8, en ook die van 5, maar God zij dank heb ik er nog een! Mijn man heeft me uit het puin gered. "
Artsen en medisch studenten van SOE werken ondertussen door in de mobiele klinieken op het Champ de Mars. Veel wonden schoon te maken, maar ook geestelijke aandoeningen.
Navy Desmousseaux (directeur van Uramel, MdM meedewerker): "Veel mensen vragen ons hun bloeddruk te meten, maar waar ze in feite behoefte aan hebben is praten, ook als ze niets hebben, hebben ze iemand nodig die voor ze zorgt. "
Een ziekenhuisschip arriveerde vanuit de Verenigde Staten: zij zijn begonnen met het evacueren van de gewonden, alles onder toezicht van de soldaten die massaal naar het centrale ziekenhuis zijn gekomen.
Karen is vertrokken om te zien hoe de toestand is in Leogane, een stad 30 km van Port-au-Prince en sterk getroffen door de aardbeving (volgens de Haïtiaanse radio zou 90% ingestort zijn). Geen noodzaak voor ons om hier actie te ondernemen, er blijken al heel wat NGO’s te zijn.
David de logistiek medewerker kan niet geloven wat ik verteld heb over de vriendelijkheid van Haïtianen die we tegenkomen in de kampen. Hij is belast met het repatriëren van de lading in de MINUSTAH magazijnen vanwege plunderingen. MINUSTAH magazijnen Voedsel noch medische middelen kunnen uitgegeven worden. De veiligheidsdiensten van de Verenigde Naties (Peruanen) weren met behulp van traangas de plunderaars af.
Iedereen is moe, maar blijft op de been omdat de levensomstandigheden verbeteren: er was zelfs worst en koud bier, dat klinkt belachelijk, maar iedereen heeft dit zeer gewaardeerd. De sfeer onder ons is altijd top. Olivier Bernard heeft zich aangesloten bij ons, hij is al overspoeld met oproepen voor interviews.
Sandra Rude, MdM journalist
